Dranouter

Festival Dranouter in de sfeervolle Westhoek is een van de voorlopers van toegankelijke festivals in Vlaanderen. Pieter van toegankelijkheidsorganisatie Inter licht toe. En Sara, Henri, Hans en Tanguy getuigen over hun vierdaagse avontuur.

Jaren geleden stelde Joost een vraag aan Festival Dranouter, toen nog Folk Dranouter: ‘Hoe kan ik naar het festival blijven komen?’ Joost is een gedreven festivalganger, maar heeft een beperking. Zijn situatie gaat er elk jaar op achteruit. De festivalorganisatie wou doodgraag dat Joost kon blijven komen en riep de hulp in van specialisten. Zo werd het zaadje geplant waaruit later Inter bloeide, een organisatie die vandaag in heel Vlaanderen meer dan 250 evenementen toegankelijk maakt.

Niet standaard

Dranouter

Het begin was, zacht uitgedrukt, zeer eenvoudig. “We hadden één partytentje en een tillift”, vertelt Pieter van Inter. “Als je de lift deed stijgen, ging het tentje mee omhoog. Vandaag ziet het er al anders uit. Vandaag zijn hier meer dan 120 mensen dankzij Inter, inclusief vrijwilligers. 

We staan paraat voor iedereen die niet op een standaardmanier naar een festival kan. Wie een beroep wil doen op ons, meldt zich best op voorhand aan op onze website. Zo kunnen we beter inspelen op de specifieke behoeftes.”

Inter voorziet een ADL-tent (Activiteiten Dagelijks Leven) op een camping vlakbij de wei. Met aangepaste wasbekkens, toiletten en een toegankelijke douche. Hulpmiddelen zoals een tillift, verzorgingsbed of toiletstoel. En een plek om je rolstoel achter te laten of op te laden. 

Op het festivalterrein liggen er plastic lopers op de grond, zodat rolstoelen zich vlotter kunnen bewegen. Er zijn rolstoelpodia en toegankelijke toiletten op strategische plaatsen.

Wie niet op een standaardmanier naar een festival kan, kan op ons rekenen

Pieter

Steeds aanwezig

Dranouter

“Maar we zijn er niet alleen voor rolstoelgebruikers”, benadrukt Pieter. “We zorgen er ook voor dat je je medicatie in de koelkast kunt leggen. Dat er ringleidingen liggen voor slechthorenden. Dat mensen met autisme vaste referentiepunten hebben en op het rolstoelpodium kunnen als ze overprikkeld zijn, ...”

Een grote meerwaarde van Inter zijn de talrijke vrijwilligers en assistenten. Overal terug te vinden en herkenbaar aan hun witte Inter-hesje. Die herkenbaarheid vindt Pieter belangrijk. 

“Mensen hebben niet altijd hulp nodig. Weten dat er hulp is, doet vaak al veel. We zijn dag en nacht bereikbaar.”

Weten dat er hulp is, doet vaak al veel

Pieter

Festivaldroom

Dranouter

Tanguy, Sara, Henri en Hans kamperen op de ADL-camping met een groep van Samana, de vroegere Ziekenzorg van de CM. Samana zorgt voor een nog intensievere 1-op-1-begeleiding. “Het was al jaren mijn grote droom om eens van een festival te proeven”, zegt Sara. “Ik ben hier voor de tweede keer op rij, de sfeer is fantastisch. Gelukkig zijn de vrijwilligers hier, ze assisteren ons goed.”

Ook Hans en Rudi, twee broers die allebei een spierziekte hebben, komen volgend jaar zeker terug. “De Inter-vrijwilligers begeleiden ons op de rolstoelpodia, al kan ik er vaak ook zelf oprijden”, zegt Rudi. “Ook de festivalgangers zijn heel behulpzaam. Zo was er een draad rond Hans zijn wiel gedraaid. De mensen kwamen meteen helpen, zonder dat we hen iets vroegen. En gisteren beleefden we een leuke tijd in de drukte van de afterpartytent. We dansten met de andere festivalgangers.” “Dan voel je je niet echt anders”, voegt Sara toe.

We beleefden een leuke tijd in de drukte van de afterpartytent

Hans en Rudi

Frontstage

Dranouter

Ook Tanguy krijgt op festivals bijstand van Inter. Tanguy zit niet in een rolstoel, maar heeft kokerzicht. “Op de wei heb ik al op mensen hun handen getrapt. ‘Kunt gij niet zien ofzo?’, zeggen ze dan. Het is moeilijk om daarop te reageren. Daarom ben ik blij als er iemand bij mij blijft. Zeker als het donker wordt. De begeleiders van Samana en Inter doen dat heel goed. Ik kan meestal mijn plan trekken, en zelf mijn programma kiezen. Maar als ik begeleiding nodig heb, staat er iemand klaar. Dat maakt een groot verschil.”

“Met een attest van de oogarts mag ik nu ook frontstage zitten, in de middengang waar de fotografen en security staan. Ik moet me daar gewoon aanmelden. Het best met een begeleider van Inter, zodat ook het publiek begrijpt waarom ik hen ‘voorsteek’.”

Ik kan zelf mijn programma kiezen. Maar als ik begeleiding nodig heb, staat er iemand klaar.

Tanguy
Back to top