Samen op het strand

Erik en Irene hebben vijf kinderen. Noah, de vierde in de rij, heeft het syndroom van Down. Chapeau, denk ik. Je moet het maar doen. Irene en Erik zien dat anders. Het koppel straalt rust uit midden in de uitbundigheid van hun spelende kroost. ‘Wij laten alles op ons afkomen’, zegt Erik. Elk jaar gaat het gezin op vakantie naar de zee. Een mini-volksverhuis van zeven mensen, met in hun midden een bijzonder kindje dat extra zorg en aandacht vraagt. Zelf vinden ze dat niet zo bijzonder. ‘Ons gezin is geleidelijk aan groter geworden,’ zegt Irene, ‘de aanpassingen zijn in kleine stapjes gegaan.’ En Noah? Die doet gewoon mee met zijn broertjes en zusjes. 

Thuiskomen op reis

Spelen op het strand

Bescheidenheid en een flinke dosis relativeringsvermogen typeren het koppel. Ja, met zeven mensen op reis gaan vraagt veel voorbereiding. En neen, dat is niet lastig.  Dat is net leuk, want toeleven naar vakantie is ook al een beetje vakantie. Voor de negenjarige Noah is vakantie net zo’n feest als voor de anderen. Behalve een paar simpele trucjes en een beetje extra aandacht, heeft Noah weinig behoefte aan een aangepaste vakantieomgeving. En ook al lijkt iets op het eerste gezicht moeilijk, ze laten er zich niet door tegenhouden. ‘We zijn zelf verrast van wat allemaal mogelijk is, als je er voor openstaat!’ 

De gezinsvakantie in De Panne is het hoogtepunt van het jaar. Al tien jaar op rij verblijven ze in hetzelfde appartement, dat gaandeweg als een tweede thuis is beginnen aanvoelen. Ze kennen het gebouw, de buurt en de mensen in de omgeving. Vakantieburen ontvangen het gezin altijd hartelijk. Vriendjes van thuis zijn ook welkom. Het is gezellig en heerlijk ontspannend. ‘Eigenlijk zouden we vaker willen gaan,’ zegt Irene, ‘het doet ons allemaal elke keer zo’n deugd.’

Veel te beleven, weinig extra’s nodig

Partijtje minigolf

‘We gaan vissen, minigolf of pitpat spelen. Er is dichtbij zoveel te beleven dat we in die tien jaar zelfs nog niet eens in Plopsa De Panne zijn geraakt’, lacht Erik. Het strand ligt vlak voor de deur. Dat is een echte meerwaarde, vindt hij. Om Noah dicht bij hen te houden, plaatsen ze op het strand een U-vormig windscherm. Want het jongetje durft al eens op verkenning uit te gaan.

Zijn er nog speciale zaken waar ze rekening mee moeten houden, vroegen we. Irene: ‘Met z’n allen uit eten gaan, dat kan niet. Dat doen we noodgedwongen in twee shiften, want het risico dat Noah op wandel gaat, is te groot. Ja, als we een paar uur opvang voor hem zouden kunnen vinden aan zee, dat zou wel fijn zijn.’

Ook thuis regelmatig op stap

Familieportret op het strand

Tijdens de vakantieperiodes thuis gaat Noah twee keer per week naar Ter Heide. Daar amuseert hij zich met leeftijdsgenootjes, kan hij mee op uitstap en beleeft hij leuke aangepaste activiteiten. Daarnaast vinden Irene en Erik het belangrijk om ook buiten de vakantieperiodes samen leuke dingen te doen. Ze vierden al oudejaarsavond in Plopsa Indoor, Dream Night at the Zoo in Olmen en ze gaan vaak samen wandelen. Noah geniet overal met volle teugen van. ‘Gewoon, net als de andere kinderen’, zeggen Irene en Erik. 

Erik en Irene Lenaerts-Mengels wonen met hun vijf kinderen in Waltwilder (Bilzen). Timothy (15) is de oudste, gevolgd door Charlotte (13), Kato (11), Noah (9) en Chaz (3). Hun op één na jongste zoontje heeft het syndroom van Down. Samen met het hele gezin dingen doen vinden ze belangrijk en erg leuk. Elk jaar trekt het grote gezin op vakantie naar zee en doorheen het jaar genieten ze volop van leuke uitstapjes.

Auteur

Els Jammaers
Back to top